Utanmak

Utanmak
Yardım, eğer gizli yapılırsa “yardım”dır. Göstere göstere yapılan maddi yardıma (!) “yardım” değil, “şov” demek daha çok yakışır. Sağ elin verdiğini, sol el duymamalıdır halbuki. Ancak bu şekilde destek, gerçek amacına ulaşır.

UtanmakGaze­te­le­rin in­ter­net nüs­ha­la­rı­nı oku­yo­ruz Ame­ri­ka’da. Mat­ba­a bas­kı­la­rıy­la na­sıl ör­tü­şü­yor bil­mem ama bü­yük ga­ze­te­ler­de ilk say­fa­da, re­sim­li ko­ca bir baş­lık var, bel­ki “kâ­ğıt ga­ze­te­ler”de ikin­ci, üçün­cü say­fa­lar­da­dır. Şöy­le:

“Kü­çük kı­zı utan­dı­ran yar­dım”

“Kü­çük kı­zın ka­ra las­tik utan­cı”

Kü­çük kı­zın adı, ya­şı, fo­toğ­ra­fı. Aya­ğın­da ka­ra las­tik, ya­nı ba­şın­da ye­ni çiz­me­ler. Yet­me­miş, Fo­to Ga­le­ri ya­pıl­mış: Kü­çük kız otu­rur­ken, kal­kar­ken, las­ti­ği çı­ka­rır­ken, çiz­me­si­ni gi­yer­ken…

Ha­ber şu: Ha­yır­se­ver va­tan­daş­la­rın gön­der­di­ği ba­zı eş­ya­lar kö­yün bi­rin­de öğ­ren­ci­le­re da­ğı­tıl­mış. İlin va­li­si ve be­ra­be­rin­de­ki bü­rok­rat­lar ta­ra­fın­dan ve ta­bi­î ga­ze­te­ci­ler eş­li­ğin­de.

Bir ke­re bu ha­ber za­ten o ilin, hat­ta ilin bi­le de­ğil, o kö­yün bağ­lı ol­du­ğu il­çe­nin ma­hal­lî ga­ze­te­sin­de ya­yım­la­na­bi­le­cek bir ha­ber­dir. Kö­yün bi­rin­de öğ­ren­ci­le­re da­ğı­tı­lan ka­lem, def­ter, çiz­me, ce­ket ha­be­ri­nin mil­lî bir ga­ze­te­de ne işi var?

Son­ra… O yar­dım da­ğıt­ma “tö­re­nin­de” ga­ze­te­ci­le­rin ne işi var? Ba­sı­nın bu­lun­ma­sı­nı yar­dım­la­rı gön­de­ren ha­yır­se­ver­ler mi is­te­di, va­li mi is­te­di, köy muh­tar­lı­ğı mı is­te­di, kim is­te­di? Bel­li ki bi­ri­le­ri ha­ber ver­di ve o gün ora­da ka­me­ra­lı bir iki ga­ze­te­ci ha­zır bu­lun­du. Ba­sı­nı ha­ber­dar et­mek, yar­dı­mı gös­te­ri­leş­tir­mek de­ğil mi? Ve bir yar­dı­mı gös­te­ri­leş­tir­mek bi­raz ayıp, bi­raz gör­gü­süz­lük ol­mu­yor mu?

Son­ra… Ge­le­lim ga­ze­te­le­rin tav­rı­na. Kü­çük kız va­li ve be­ra­be­rin­de­ki­ler ora­day­ken utan­mış ye­ni çiz­me­le­ri­ni gi­ye­me­miş, on­lar çı­kın­ca giy­miş! Al­lah Al­lah! Fo­toğ­raf­lar ha­be­ri ya­lan­lı­yor. Söz ko­nu­su öğ­ren­ci ye­ni çiz­me­le­riy­le ve va­liy­le yan ya­na gö­rün­tü­len­miş çün­kü. Genç kız­lı­ğa adım at­ma­nın eşi­ğin­de­ki öğ­ren­ci bel­li ki o ka­dar kra­vat­lı ze­va­tın için­de ve­ri­len çiz­me­yi kap­tı­ğı gi­bi aya­ğı­na ge­çir­me­ye utan­dı, ki­bar­ca ke­na­ra çe­ki­lip son­ra giy­di. Ama mu­ha­bir­ler onun, las­tik­le­ri­ni çı­ka­rır­ken, çiz­me­le­ri­ni gi­yer­ken, hat­ta las­tik­le­ri­ni önü­ne koy­du­rup çiz­me­ler aya­ğın­da poz ver­di­re­rek fo­toğ­ra­fı­nı çek­me­ye, ga­ze­te­ler de bun­la­rı bas­ma­ya utan­ma­dı. Hem bas­tı­lar, hem baş­lık at­tı­lar:

“Kü­çük kı­zı utan­dı­ran yar­dım”

“Kü­çük kı­zın ka­ra las­tik utan­cı”

Ma­dem kız utan­dı, ne­den fo­toğ­ra­fı­nı çek­ti­niz? Dö­ne dö­ne hem de… Ma­dem kız utan­dı, onun utan­cı­nı mil­yon­lar­ca ki­şi­ye ser­gi­le­mek için mi bas­tı­nız ga­ze­te­le­re? Kü­çük kız utan­dı, cüm­le âlem duy­sun! Bu ne say­gı­sız­lık­tır?!. Genç bir kı­zın onu­ruy­la na­sıl oy­na­mak­tır?

Utan­ma­ma­sı ge­re­ken tek ki­şi o kız, utan­ma­sı ge­re­ken öte­ki­ler ne piş­kin!

Yar­dım da­ğıt­ma işin­de biz bu­nu hep ya­pı­yo­ruz.

Utan­mı­yo­ruz!

Ayşe G. Tunceroğlu – Türkiye

Sevebilirsin...

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir