Özür di­le­me kam­pan­ya­sı açı­lı­yor­muş. Bir grup ay­dın ön­cü­lük edi­yor. Ay­dın­lar di­yor­lar ki:

“1915′te Os­man­lı Er­me­ni­le­ri’nin ma­ruz kal­dı­ğı Bü­yük Fe­lâ­ket’e du­yar­sız ka­lın­ma­sı­nı, bu­nun in­kâr edil­me­si­ni vic­da­nım ka­bul et­mi­yor. Bu ada­let­siz­li­ği red­de­di­yor, ken­di pa­yı­ma Er­me­ni kar­deş­le­ri­min duy­gu ve acı­la­rı­nı pay­la­şı­yor, on­lar­dan özür di­li­yo­rum.”

Pe­ki, ka­ba­ha­ti­miz ne?

Bi­rin­ci Dün­ya Sa­va­şı’nı biz mi çı­kar­dık? He­def­le­rin­den bi­ri, top­rak­la­rın­da pet­ro­lün var­lı­ğı keş­fe­di­len Os­man­lı İm­pa­ra­tor­lu­ğu’nu or­ta­dan kal­dı­rıp top­rak­la­rı­nı bö­lüş­mek olan Bi­rin­ci Dün­ya Sa­va­şı’na Al­man­ya’nın müt­te­fi­ki ola­rak gir­me­miz -sü­rük­len­me­miz- miy­di ka­ba­hat? Yazının tamamını oku »

Yerini bulup oturdu. “Ankara’yı hiç sevmiyorum.” diye geçirdi içinden. “Ne o öyle memur kenti! Hem deniz de yok!”

Çantasını açtı. Aslında şu an çantayı açması için hiç bir sebebi yoktu. Hem can sıkıntısını gidermek, hem de etrafındaki insanlara “Bakın gevezeler, ben bu bond çantayı taşıyıp içindeki dosyaları karıştırdığıma göre, önemli biriyim. Benim yanıma öyle laubali muhabbetler yapacak adam oturmasın!” mesajı vermekti.

Çantadan not defterini çıkardı. Yazının tamamını oku »