- Aksaray!

Mekanik ses ikinci kez tekrar etti:

- Aksaray!

- Sayın yolcularımız; Aksaray, bu yöndeki son istasyonumuzdur.

Kapılar açıldı. İnsanlar akışkan bir madde gibi kapılardan çıktı. Vagonda kimse kalmamıştı.

Sonunda o da çıktı. İki çıkışlı istasyonda insanlar hep sol taraftakini kullanıyorlardı. Sağa döndü. Yazının tamamını oku »

İkinci Dünya Savaşı yılları… Hitler’in Almanya’sı hemen her yerle savaş halinde. Fabrikalar sürekli silah üretiyor, kolundan tutulan cepheye götürülüyor.

Almanlar’ın tavşan etine olan düşkünlükleri biliniyor. Ancak “Damak tadı” ifadesi sözlüklerde kalmış, kimseler tarafından kullanılamıyor. Hasılı, zevkler bir kenara atılmış; bir lokma ekmek bulanlar şanslı sayılıyor.

Bir Alman’ın da canı fena hâlde tavşan eti çekmiş. Ama o sırada nereden bulsun? Nasıl oluyorsa oluyor, bir gün dolaşırken camında “Tavşan kebabı bulunur” yazan bir lokanta görüyor. Tabii hemen dalıyor içeriye. Bir masaya ilişip afiyetle yiyor kebabı. Ama kebabın tadında bir gariplik hissediyor ve şefi çağırtıyor. Şef gelince, adam: Yazının tamamını oku »