Klostrofobi

İbrahim

Hekim. Yazar, beğenirse çevirir, kod yazarak eğlenir. 2002'den beri kaliteli Türkçe internet içeriği için çalışıyor.

Belki bunları da beğenirsin...

Bu yazıya toplam 11 tane yorum yapılmış.

  1. ali dedi ki:

    yanılmıyorsam bendede bu rahatsızlık var ne yapmam gerekir acaba

  2. irem dedi ki:

    Ben tipik bir klastrofobikim günde en az 4 defa 6-7 kat inip çıkıyorum ve kendime engel olamıyorum aynı rahatsızlık babamda da var etkilenmiş olabilirim diye düşünüyorum . Ayrıca bu site gerçekten hoşuma gitti ve klastrofobi rahatsızlığını ve diri diri gömülme rivayetlerini anlatan yazınızdan dolayı kutlarım. Yalnız benim gibi internet sayfalarından yardım almaya çalışıpta bide bu hikayeyi okuyup extra klastrofobi olmamak mümkün değil :))))

  3. victory dedi ki:

    @ali,

    Psikiyatristler, “alıştırma” olarak tabir edebileceğimiz terapiler ve ilaç tedavisiyle, fobilerden kurtulmanıza yardımcı olabilirler.

  4. mik dedi ki:

    walla ben yürümekten biktim ne asansör ne tranway ne arabaya binebiliyorum mahkeme terminim war mahkemeye giremiyorum panik atak yasarim yanlisliklan azimdan baska birseyler cikar ben neyapayim bana yardimci olacak kimse warsa bana yazsin bir zamet rica ediyorum. hatta sunuda söyleyebilirim benim ehliyet yüzünden mahkemem wardi hakliydim ama hakzisim dedim bana cezami werin hemen cikayim burdan dedim tamam dediler 3 daka sürdü kurtuldum cabik ciktim disari

  5. victory dedi ki:

    @mik,

    sosyal yaşamı bu denli etkileyen fobilerde, psikiyatrist tedavisine başvurmak en mantıklı çözüm olabilir.

  6. MühendisBEY dedi ki:

    Bende bu klostrofobi var mı emin değilim ama aksiyon filmelerindeki dar tünel yada oyuntularda saklanma sahneleri , göğüs kafesimde birşey şişip patlayacak hissi veriyor. Bazen mezarın içi aklıma geliyor ve yine aynı etki oluyor. Çok korktuğum başka bir şey de depremde enkaz altında canlı olarak sıkışıp kalmak… Sizce benim durumum nedir.

    • serhat dedi ki:

      sendede başlangıç var.. üzüntü falan yaşadığında abartma, fazla bunalıma sokacak şeylerden uzak dur derim.. bende küçüklükte izi varı .. seneler sonra ortaya çıktı . hayattan soğutuyor insanı. . bendede vardı küçükken düşünürdüm şurda kalsam nolur burda kalsam nolur. bi şekilde bastırmışım ama şimdi çıktı . hemde hayatı doya doya yaşama çağımda 🙂 Allah bu korkusu olanlara yardım etsin

  7. seda dedi ki:

    umarım kimse bu durumu yaşamaz ve ancak yaşayan bilir ben birçok psikoloğa gittim ve ilaç kullandım olmadı olmadı psikologlar hastanede pek ilgilnemiyor vakitleri sınırlı özelde ise seansı 200 lira ne uçak ne otobüs ne de metro hayatım kabusa döndü

  8. seda dedi ki:

    mik öncelikle geçmiş olsun tavsiyem psikiyatriste gidip derhal ilaç alman önceleri uyku yapıyor ancak zamanla bünye alışıyor vr uyku yapmıyor ben iş servisle bile gidemiyorum sadece araçla gidebiliyorum kapalı alanda ölümü yaşıyorum adeta

  9. selçuk dedi ki:

    bunun bir yolu olmalı kurtulmanın bır yolu olmalı

  10. Anti-antidepresan dedi ki:

    Antidepresan tedavisine başlanıldı, maximum doza kadar çıkıldı, antidepresan kaynaklı işten ayrıldım (normalde alttan alabilecekken laf söyleyip istifayı basıp ayrıldım), günler uyuyarak geçmeye başladı, çaldığım enstrümanları elime almaz oldum, duygularım köreldi, yakınımın ölmesine bile tepki vermedim. Telefon ekranına bakarken birden telefonu tutan sol elimin farkına varıp “bu el benim mi ya” türü yabancılaşma yaşıyordum kimi zaman.. Tüm bu etkilere rağmen asıl sorunu önlemeye yönelik en ufak bir etkisi olmadı, arkadaşımın aracına binsem bile kapı kilidinin kontrolümde olduğunu veya camın açılabildiğini bilmek istiyorum, asansörlerden kaçınıyorum, otobüs dolunca daralıp iniyorum, trene rahatça binemiyorum, metrodan falan bahsetmeye bile gerek yok. Bu arada aktif olarak spor yapan biri iken sporu bırakıp şişman biri olup çıktım. İlacı epey uzun bir süre kullandıktan ve zararlarını gördükten sonra başka bir psikiyatrın da onayıyla ilacı bırakmaya karar verdim (başka ilaçlara çapraz geçişler yapıldı, geri dönüldü) ve işte asıl sorun bu. Kullandığınız şey yasal bir uyuşturucu ve vücudunuz onunla işlemeye alışmış, birdenbire kesemiyorsunuz, yokluğunda hissedileni anlatamam. Şimdiye kadar hissettiklerini üst üste koysak yine de ilacın yokluğunda hissettiğim kadar olamaz. Nefes alıp vermek bile ilaç olmadan bir işkence. Bu süreçte vücut kontrolü ise; sanki elinizde ipi uzun bir uçan balon var, siz sağa sola sallanan bu uçan balondan bakarak vücudunuzu yönlendirmeye çalışıyorsunuz. İlaçtan kurtuldum, etkileri de yok oldu tabi ki, aldığım kilolardan da kurtuldum sayılır, klostrofobiden kurtulamadım. Demem o ki kuru kuruya ilaçla olmuyor, giden yılların hesabını ilaç yazan kişi vermiyor.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir